TEN TYP MES: KONfuzja

Mam ochotę wziąć za fraki hipsterów.

Potrząsnąć takim, chwycić za modny kołnierz i podnieść na chwilę, sprawić by dosłownie spojrzał na świat z góry. Przecież taki punkt widzenia to hipsterska specjalność.
Kto hipsterem jest, kto nie? Ostatnio mignął mi nagłówek głoszący, że Tyrmand był hipsterem swoich czasów.W takim razie bardzo, bardzo mało zabawnym, bo artystycznie płodnym. A ubaw z tej grupy społecznej opiera się na fundamencie jej nieróbstwa. Hipster śmieszy, bo robi nic, a lansuje się wszystkim. Nic uprawia ze stylem, ironią i milczącym wywyższeniem.
Inspirowali mnie ludzie przewożeni stylowo. Arsene Lupin, Kwinto (wylansowani złodzieje), Kojak (wylansowany pies) czy... Papież (charyzmatyczny przywódca). Bohaterowie dzieciństwa, w których oczach widziałem uzasadnioną pewność siebie. Byli w czymś dobrzy. Więcej - najlepsi, więc wypadało
im błyszczeć - tak patrzyłem na to w 1988 roku i tak widzę to dziś. Dlatego mijając na ulicach polskich miast (nie tylko Krakowa, Warszawy i Poznania, ale wcześniej niezhipsteryzowanego Trójmiasta, Torunia, Bydgoszczy czy Wrocławia) coraz więcej zadartych nosów złotej młodzieży wzbieram. I kipię takim kawałkiem jak "Kij" 2cztery7, nie zniżając się do targania za chabety, bo...

Mam ochotę uściskać hipsterów.

Przytulić patyczakowatego bliźniego, pogłaskać po głowie, klepnąć po plecach. Powiedzieć:
- Już dobrze, chłopie. Możemy się głośno śmiać, nikt nie patrzy. Możemy gestykulować, pociągać nosem, wypić zawstydzającą Warkę i przestać mierzyć się wzrokiem. Nie skrzywdzę cię, ziom. Weź głęboki wdech i posłuchaj: W jakiś sposób imponuje mi to, że kicasz po mieście w rajstopach. O ile bezpieczniej byłoby chodzić w dresie z odpowiednim emblematem! Jesteś więc, w pewnym stopniu, zaiste nonkonformistą. Nie przeszkadza mi ilość elektronicznych gadżetów, którymi się obwieszasz - to twoje pieniądze. Może jesteś fotografem, stylistą, didżejem, może też zabrałeś się za to tydzień temu i porzucisz jutro? Nieważne. Powiedz mi, co jest teraz na czasie w brytyjskiej muzyce miejskiej? Ty masz tę wiedzę, ja - nie. Jesteś wrażliwym gościem - i ja za takiego się mam. Zagubiłeś się zwyczajnie i kiedyś twój syn wyśmieje te rajstopy - nie półgębkiem, nie przez emotikon w telefonie. Parsknie szczerze i hałaśliwie na widok twojego zdjęcia z 2012 roku.
Ale niewykluczone, że historia równie surowo oceni moją stylówę, więc dajmy temu spokój. Wnosisz do mojego miasta inność, zupełnie przecież nieszkodliwą, a taka inność to dobry tester na cierpliwość i faktyczne ucywilizowanie grodu. Od ilości siniaków pod twoimi oczami zależy rating buractwa tego miasta. A ja buractwa - wbrew pozorom - nie znoszę.
Raz tylko pacnąłem hipstera - gdy wyciągnął wielki, płaski telefon i zaczął notować numer mojej towarzyszki wieczoru, która pijana weszła w niewinny flirt zbyt głęboko. Wszystko to 40 cm ode mnie. Ją olałem, jego walnąłem.
Nie wiedziałeś, że tak to działa? Cóż, jak widać obaj możemy się czegoś od siebie nauczyć.

Mam ochotę wziąć za fraki przybyszów.

Zwanych pogardliwie słoikami. Płacą podatki w swoich miastach/miasteczkach/wsiach, drenując moje miasto. Często narzekają przy tym na Warszawę, którą pogardliwie zwą "warszawką". Biorą się za bary z metropolią i niejednokrotnie odnoszą zaskakujące zwycięstwa, np. dostając pracę przewoźnika osób (quasi-taksówkarza), wciąż dumnie nosząc rejestracyjne szaty województwa świętokrzyskiego. Nie muszę dodawać, że taki "taksówkarz" nigdzie nie trafi bez GPS-a. Często naokoło i bez sensu. Ale na warszawskie korki i warszawskich kierowców narzeka jak klasyczna, stołeczna złotówa.
Inną przywarą bywa brak pokory i skromności. Nauczono mnie, że inaczej kłóci się, dyskutuje, pyskuje starszemu, inaczej rówieśnikowi, a inaczej małolatowi. A może nikt mnie nie musiał uczyć, sam tym przesiąkłem, jak wodą z Wisły i odorem spalin? Podobnie oczywisty jest dla mnie szacunek do Ślązaków, ich gwary, zwyczajów, nakazów i zakazów obowiązujących, kiedy odwiedzam Śląsk. Jednak bandy szczyli szukających guza w stołecznych klubach, powracające potem "do siebie" w samozadowoleniu, niczym ze zwycięskiego frontu... no jakże to? Tak bezkarnie, tak po prostu?
Chciałbym zaprezentować "słynną polską gościnność", ale nie mam szans. Do głowy nie przyszłoby mi kozakować w Mińsku Mazowieckim. Nie wpadłbym na pomysł świrowania w Białymstoku. Jeszcze chwila, a we mnie obudzi się warszawski, porywczy zbój i...
Ale spokojnie, schłodźmy emocje. Tak naprawdę przecież...

Mam ochotę uściskać przybyszów.

Ileż pięknych i kumatych kobiet przyjechało do Warszawy! Ile ciężko pracujących mężczyzn! Mogę być dumny z mojego miasta, że najbardziej ambitni, niedający sobie wmówić bezradności przybysze z oddali wybrali stolicę, a nie Londyn czy Dublin. Tyrają ciężko, metodycznie, nie poddając się z powodu braku własnego mieszkania i znajomości. Zdobędą je w końcu, a wielu rdzennych będzie wtedy stać tylko na zawiść i nowe odcienie narzekactwa. Mnie stać na zachwyt nad ich trudem. Zarówno braci z Kozienic i sióstr z Tłuszcza, jak i gości z dalszych światów – arabskiego i azjatyckiego. Jakoś trzy czy pięć budek z "typowo polskimi" zapiekankami nie starczyło by wyżywić miasto. Musieli wpaść ratownicy z kebabami i zupami pho, byśmy my - nieufni - napchali brzuchy i nabrali energii do narzekania na przybyszów.
Inna ich cecha to szerokie jak horyzont spojrzenie na Warszawę. Ja słysząc nazwę dzielnicy, uruchamiam w sekundę mechanizmy stereotypów i drugie tyle poświęcam, by strzepnąć je sprzed powiek. Praga - groźnie, Żoliborz - inteligencko, Ochota - staro... A właśnie, że nie! Tylko przybysz przekona mnie, że jest inaczej, bo osiedla i ulice kojarzy nie z przeszłością i kliszami, ale po prostu z miejscem, w którym przyszło mu mieszkać tu i teraz. Potrafi odkryć je na nowo, nie łączyć z urban legends i zarazić tą magią, gdy zaprasza mnie do swojego (nieważne - wynajmowanego czy nie) mieszkania.

Brzmi to wszystko jakbym zjarał grubego blanta z pacyfistą, ale nie, moi drodzy. Jasno myślę po kawie i nalewając pierwszego drinka wznoszę toast za zdrowie hipsterki i zamiejskiej emigracji!