TEN TYP MES: Hodujmy wspomnienia

Oczywiście, że nie mam zamiaru przyjaźnić się z Kosmą. Dziewczyny, którym może mnie przedstawić, również zachęcą raczej do remake'u sceny podpalania włosów z "Nic śmiesznego", niż do ożenku. Ale brnę dalej.

Spotkałem tego chłopaczynę na nocnym Tour de Varsovie z dwoma załogantami ode mnie. Już niemal wśliznął się Kosma kocim ruchem do taksówki pełnej dzierlatek, wszyscy bardzo młodzi i bardzo piękni, ale jakaś Nadia lub może Wiktoria nagłymi wymiotami opóźniła ewakuację teenagentów sprzed klubu. Zagadnąłem o imprezę, że może dołączymy. Widać gołym okiem, że wiele nas różni, ale przecież może być egzotycznie. Młodzieniec zapytany o życiowe pasje odparł, że gra w zespole indierockowym już kilka lat i ma na koncie nawet dwa gigi w stolicy. Tak, wie, że to zajebiście, ale jakby co, jest ustawiony - żebym nie myślał, że chce grać zawsze, że to jedyny jego plan.
Gdzieś we mnie małe ludziki z serialu "Było sobie życie" dostarczały w pocie czoła nowych pokładów cierpliwości, z początku taczkami, potem już cysternami, bezpośrednio do niewyparzonego języka. Zagaiłem więc, nie bez wysiłku, bardzo spokojnie: Gdzie w tym rock'n'roll?

Kosma wybuchł. Nie tak po słowiańsku, z rzutem mięsem i gestem zamaszystym, skąd. Chłodno klarował przez zęby, że nawet jeśli naprawdę jestem Ten Typ Mes, to zna jakąś jedną moją piosenkę, którą uważa za chałę, on gra na gitarze, a na czym ja gram, poza tym mniejsza o to granie, on jest ustawiony do końca życia, a ja niech sobie rapuję. Zdanie "Gdyby nie kamery, przearanżowałbym ci tę dziewczęcą twarz" zakończyło naszą krótką znajomość. Razem z  kompanami odszedłem szybkim krokiem, omijając oko Big Brothera, Kosmę, jego lico, nasze kłopoty. Irytacja, zaduma nad kondycją młodzieży (dziady!) i bezproduktywnie zaciśnięte pięści sponsorowały następne trzy kwadranse i pół litra. Rozeszliśmy się do domów nad ranem.

Owa przypowieść średnio zachęca do zawierania znajomości na ulicy, to pewne, a jednak coś ją wyróżnia. Otóż pamiętam ją! Ze wszystkich wieczorów na mieście, zlewających się w jeden bełt, tę historyjkę pamiętam ze szczegółami. I skłania mnie to, by zaapelować do moich znajomych, ale i do samego siebie, o dywersyfikację miejsc i rozmówców. Bo czemuż to dawne sesje kreskowo-wódczane w wynajętym mieszkaniu na Marymonckiej są tylko białym, spoconym żartem ze wspomnienia, a jednorazowe kiranie na Górce Szczęśliwickiej o zachodzie słońca – wyrazistym flashbackiem? Dlaczego setki rozmów w tym samym gronie mogę podsumować jednym zdaniem, a unikatową dysputę z bezdomnym artystą przy trzech piwach odtwarzam z przyjemnością, temat po temacie? Zaburzały kuszącą bezpieczeństwem powtarzalność. Potrząsały planszą z zakurzonymi, nieruchomymi figurami.

Fot. Piotr Litwic

Oczywiście, utrzymywanie dyscypliny w zmianach tła i składu interlokutorów (chyba każdy, kto chce się przylansować słownictwem mówi "interlokutor", ja nie jestem lepszy) wymaga czasem przymusu. Lekkiego dociśnięcia charakteru, szczególnie przed wyjściem z domu, gdy wybór "bezpieczne i znane miejsce" może zastąpić masochistyczna gadka z Kosmami i jemu podobnymi, a wymarzona, inspirująca postać wcale nie nadejdzie. A jednak, nawet małymi krokami (park nie ten najbliżej domu, kino po drugiej stronie miasta, trasa autobusu ciut przydługa) można zmienić nie do poznania rok znajomości. Z kobietą, przyjaciółmi, ziomami. I po tychże dwunastu miesiącach spojrzenie wstecz będzie jak pierwsza wklejka oka w kalejdoskop. W innym wypadku wzrok może zatrzymać się na przesuwaniu krzeseł i talerzy przy tym samym stole, na klatce schodowej, gdzie trudno po pijaku znaleźć światłowłącznik, choć tkwi w tym samym miejscu od lat, na klonach popcornu pochłanianego w jednej pozycji wśród rzędów foteli "twojego" multipleksu.

Dzisiaj akurat boli mnie noga, mało spałem kilka nocy, przejdę się więc do knajpy obok, jutro kino... Tak, to trzy przecznice dalej, niestety nie mam czasu na dalsze wojaże. Pojutrze przyjaciele, owszem, niezmienni od lat. Hej, jestem tylko człowiekiem. Ale czwartej nocy przyśni mi się koszmar rutyny, a jej właśnie boję się najbardziej.