RECENZJA: Podręcznikowy niewypał

Co Greg Dulli robił przez pięć lat? Kserował dyskografię The Twilight Singers.

Debiut The Twilight Singers - "Twilight as Played by the Twilight Singers" - był albumem idealnym. Przynajmniej jeśli chodzi o "albumy z piosenkami". Mistrzowskie piosenkopisarstwo spotkało charyzmę wykonawczą na gruncie pełnego, ciepłego brzmienia, nieskażonego jeszcze ani cyfrowym perfekcjonizmem, ani tanim analogowym revivalem początku lat dwutysięcznych. Była jeszcze przysłowiowa magia.

Jedenaście lat i cztery premiery później The Twilight Signers spoczywają już tylko na kliszach cudzych i własnych. Pierwsze sekundy każdej z jedenastu piosenek "Dynamite Steps" streszczają kolejne minuty. Z charyzmy Grega Dulliego ostało się głównie zmanierowanie. Rutyna aranżacyjna - rozstawiane instrumentów na zasadzie kanapki i podręcznikowe kontrastowanie dynamiki w układzie zwrotka/refren - po kilku przesłuchaniach staje się do tego stopnia nieznośna, że odbiera radość z obcowania nawet z najbardziej wdzięcznymi tematami.

Tych ostatnich w trzech kwadransach "Dynamite Steps" naliczyłem właśnie trzy: balladę "Get Lucky" rozwinięta melodia, gawędziarski nastrój i smyczkowa wyściółka zbliżają do klimatu dwóch pierwszych płyt Twilight Singers; sympatycznie skrada się refren "Be Invited", oferujący rozkoszne nawet dla faceta współbrzmienie obłąkanego wokalu Dulliego z ochrypłym barytonem Marka Lanegana; wreszcie duet z Ani DiFranco w "Blackbird and the Fox" ma ten prosty urok damsko-męskich tercji, kwart i kwint, że odrywa uwagę od niedoborów treści.

Czy to nie za mało jak na pięć lat przygotowań? Naprawdę od wydania "Powder Burns" wiosną 2006 roku muzyczne życie lidera The Twilight Singers tak skutecznie broniło się przed inspiracjami? Powie ktoś, że się czepiam, że wszystko jest tutaj na swoim miejscu. Nie inaczej. Bezpieczna płyta, która - jak ludzie mogą uznawać to za komplement? - powinna zadowolić fanów.

The Twilight Singers "Dynamite Steps", Sub Pop