RECENZJA: Turnau da się lubić

Kiedy szedł sobie ku miastu na zwiadu, miałem ciarki na plecach. Dziś, gdy wędruje po plażach Zanzibaru, już ich nie mam. Ale ciągle nie sposób nie doceniać piosenek Grzegorza Turnaua.

Ależ ten czas leci. Ani się człowiek obejrzał, a debiutant Grzegorz Turnau stał się żywym klasykiem. I jako taki na rewolucje się nie sili. Po prostu siada przy fortepianie i śpiewa poezję.

Czasami bardziej energicznie, z przebojowym zacięciem, innym razem lirycznie, w spokoju. Znajdzie chwilę na wizytę w Piwnicy pod Baranami, wpuści skocznego walczyka, zrobi trochę miejsca znamienitym gościom (wśród których Dorota Miśkiewicz i Sebastian Karpiel–Bułecka). Pobawi się słowem, zatańczy z klarnetem, zamyśli przy rzewnych dźwiękach skrzypiec.

Innymi słowy, nagrywa kolejne piosenki à la Turnau, które się lubi, lub nie. Ja lubię, bo lubię, gdy profesjonalni muzycy, na świetnych instrumentach, nagrywają zgrabne kompozycje, zaaranżowane bez zarzutu. Lubię, gdy w tekstach jest miejsce zarówno na zabawne słowne gierki, jak i szekspirowskie sonety. Lubię, gdy każdy wers wyśpiewywany jest z mistrzowską precyzją. A jeszcze bardziej lubię, gdy tak porządną rzemieślniczą robotę okrasi od czasu do czasu perła w stylu tytułowej "Fabryki klamek". Wokalny wstęp do tego utworu to czyste piękno, proszę posłuchać samemu.

Grzegorz Turnau "Fabryka klamek", Mystic

Pobierz album "Fabryka klamek" - kliknij tutaj!